Schaamte (2)

Vorige week schreef ik een blogbericht over schaamte. http://www.maydcoaching.nl/wordpress/?p=528

Ik heb veel reacties op dit bericht gekregen.

Eén die er voor mij uitsprong was een mail van een moeder van 2 dochters.

Haar oudste dochter (13) maakt vaak harde keelgeluiden en heeft regelmatig spasmes. Dan schudt ze hard met haar armen en haar hoofd.

Moeder mailt mij dat zij weinig last heeft van schaamte, maar dat haar andere dochter (11) zich, en ik citeer: af en toe doodschaamt voor haar zus’. ‘Zo erg dat ze regelmatig al niet meer met ons mee wil als haar zus meegaat’.

Moeder weet niet zo goed hoe ze hiermee om moet gaan. Enerzijds snapt ze wel dat haar dochter zich ervoor schaamt, anderzijds kan haar gehandicapte dochter er ook niets aan doen dat ze dat doet. Een flink dilemma voor moeder. Moet ze haar dochter erkennen in haar schaamte, of juist niet?

Broers en Zussen van kinderen met een beperking zijn veelal gewend om zich aan te passen aan de situatie zoals die is. Of ze het nou leuk vinden of niet.

Mede daarom zijn ze al snel geneigd om hun eigen (moeilijke) gevoelens bij zich te houden en maar ‘gewoon in de pas mee te lopen’.

Vaak zien (vinden) ze dat papa en mama het al moeilijk genoeg met hun broer of zus hebben en besluiten ze zichzelf op een zijspoor te zetten en maar niets van alles wat ze moeilijk vinden, wat hun broer of zus aangaat, met vader of moeder te delen. Ze ontzien hun ouders ten koste van zichzelf.

Hoe kunnen wij ouders onze kinderen in dit ingewikkelde proces ondersteunen?

Vooral door onze kinderen zonder beperkingen ook als individu te zien. Als je ziet dat hij of zij ergens mee worstelt, ga het gesprek aan. Praat over de dingen zoals ze zijn, eerlijk en oprecht. Schroom er niet voor om zelf ook eens te vertellen dat je het weleens moeilijk vindt en erken de gevoelens van je kind.

Probeer je ook eens in je kind te verplaatsen.

Bijvoorbeeld de schaamte van de bovenstaande dochter. Stel, je staat midden in de stad ergens naar te kijken en je zus begint geluiden te roepen en om zich heen te slaan. Stel je eens voor dat jij de 11-jarige zus bent, je staat daar met je moeder en je zus, je zus gedraagt zich anders dan iedereen, waardoor iedereen naar jullie kijkt. Wat zou jij doen?

Als je ziet dat ze zich schaamt en bijvoorbeeld verderop gaat staan, laat haar. Dat is haar ding. Realiseer je dat het voor haar ook een enorme strijd is, want, hoe dan ook, ze houdt van haar zus en zou voor haar zus door het vuur gaan als het moet.

Ze schaamt zich nu alleen ontzettend voor het gedrag van haar zus. Iedereen kijkt naar hun en ze wil niet dat iemand denkt dat ze daarbij hoort. Want, wat willen de meeste tieners? Vooral normaal zijn en niet uit de toom vallen. En dat doet ze nu wel natuurlijk…

Als de mogelijkheid er is kun je gelijk met je dochter in gesprek gaan en haar erkennen in haar gevoelens. Vertel haar maar dat je het snapt en dat je het helemaal niet erg vindt dat ze verderop gaat staan. Hiermee wordt haar innerlijke strijd al een stuk minder.

Als het niet direct mogelijk is om erover te praten, doe dat dan op een later, geschikt, tijdstip. Erken haar gevoelens. Zeg nooit dat je vindt dat zij zich aanstelt, want dat doet ze, in haar beleving, niet!

Dan kun je, naast haar zo duidelijk te erkennen in haar gevoelens, uitleggen dat het nou eenmaal zo werkt dat mensen kijken naar iets dat anders is dan gemiddeld. Dat dat helemaal niets zegt over wat mensen ervan vinden, maar dat het gewoon een soort instinct is. Dat doen we namelijk allemaal. Als zus dit bij een ander hoort of ziet zou ze ook omkijken. Het zegt niets over wie dan ook.

Niet over degenen die kijken, maar ook niet over hun…

 

 

 

 

 

Schaamte

Ik heb er al vaker over geschreven. Een aantal jaren geleden ben ik ook geïnterviewd door het blad Lotje&Co die er een groot artikel aan besteedde, schaamte.

Schaamte voor (de gedragingen van) je kind, schaamte omdat je een andere ouder bent dan je van te voren bedacht had, schaamte omdat je andere kinderen anders groot komen dan je gehoopt had, schaamte om wat anderen van jou/jullie vinden, schaamte om hoe je soms over je kind denkt, schaamte omdat je kind eerder uit huis gaat dan ‘normaal’ zou zijn enz enz.

Die schaamte kan enorm ver reiken, veelomvattend zijn en een diepe impact op je leven hebben.

Dan kan het ook nog verder gaan, dat je je schaamt omdat je je schaamt. Dit kan enorme eenzaamheid oproepen. Je durft het aan niemand te vertellen omdat je denkt dat niemand je begrijpt en je redelijk alleen staat met deze gevoelens. Nergens kun je ze kwijt…

Herkenbaar?

Ik kom het ook nog vaak in mijn praktijk tegen.

De afgelopen maanden heb ik een moeder intensief gecoacht. Ook bij deze moeder speelt schaamte een grote rol. Ze wist altijd stiekem wel dat ze zich diep van binnen schaamde voor de situatie en de gedragingen van haar dochter, maar was zich niet bewust van de grote impact die dat op haar leven heeft.

Verbaasd was ze dat ik haar gevoelens begreep en ze helemaal niet raar vond. Ook ik herken ze!

Opgelucht durfde ze alles met me te delen, wetende dat ik er geen oordeel over heb en er niets van vind.

Helaas is de schaamte ondertussen nog steeds dusdanig groot dat deze moeder niet wil dat iemand, wie dan ook, weet dat ze bij mij het coachtraject gevolgd heeft. Niemand mag weten hoe zij worstelt met het meest kwetsbare in haar leven.

(Ontzettend jammer voor mij, want daardoor komt er geen “mond op mond’ reclame op gang en dat is dan weer iets waar ik steeds weer tegenaan loop.)

Herken jij deze, of andere gevoelens van schaamte? Ik ben er razend benieuwd naar en wil er graag op volgende blogberichten op terug komen. Als je er vragen over hebt, stel ze gerust en ik beloof je dat ik erop terug kom.

En, alles mag natuurlijk anoniem 😉. Ik kom er dan ook op terug zonder je naam of exacte situatie te vermelden.

Ik wil jullie vragen om te reageren via mail, of, als het niet anoniem hoeft, via facebook of twitter. (Ik krijg op de reacties via het blog (wordpress) veel spam en gooi het allemaal ongelezen weg.)

Dus, op welke momenten schaam jij je weleens? Ik ben er razend benieuwd naar en beloof op alle vragen hierover terug te komen.

Durf jij het aan om je schaamte onder ogen te komen?

 

 

 

Logeren

Zoonlief logeert 2x per maand een weekend in een instelling. Dit vindt hij erg leuk en hij heeft het er altijd erg naar zijn zin.

Als ik hem wegbreng blijf ik altijd even koffie drinken. Dat doe ik omdat Duncan altijd vraagt of ik nog even koffie blijf drinken, maar ook omdat ik het belangrijk vind om te zien wie er voor mijn kind zorgt en om ze zien hoe hij daar in zijn vel zit.

Een beetje sfeer proeven ook.

Met stomheid geslagen was ik dan ook de laatste keer dat ik hem wegbracht. De begeleidster die aanwezig was deelde mij mee dat het voortaan niet meer de bedoeling is dat de ouders blijven koffiedrinken.

Ik moest even op me in laten werken wat ze zei. Toen realiseerde ik me dat ze ècht gezegd heeft dat het niet de bedoeling is dat de ouders nog koffie blijven drinken. Lees verder Logeren

Broers&Zussen dag 15-04-2017

Er staat een flinke wind en het is koud.

Nadat iedereen gearriveerd is en afscheid van de ouders genomen heeft wandelen we het prachtige natuurgebied het Egboetswater in op zoek naar een picknick tafel om kennis met elkaar te maken.

Ik ben jarig, en, wie jarig is trakteert. Al smikkelend beginnen we met een voorstelronde. Iedereen heeft een foto van zijn of haar broer of zus mee en de verhalen komen gemakkelijk. Alle kinderen vertellen iets over zichzelf, wie ze zijn, hun leeftijd, waar ze vandaan komen, wat hun hobby’s zijn en laten de foto zien waarbij ze hetzelfde over hun broer of zus vertellen.

Omdat de wind best wel koud is wandelen we na het voorstellen snel verder. De kinderen willen graag dwars door de natuur in plaats van over het pad. Daarvoor moeten we eerst over een heel smal bruggetje. Best wel spannend, want ja, als je erin valt krijg je het echt koud, en hoe diep zal het water wel niet zijn…

Onderweg komen we een treintje tegen waar de paashaas op zit. De paashaas gaat kinderen ophalen om paaseieren te gaan zoeken. Eén van de meiden vraagt aan de paashaas of ze een rondje in de trein mee mogen en dat mag. Wat een feest!

De kinderen vinden snel en gemakkelijk aansluiting bij elkaar en wandelen en spelen. Bij een volgende tafel, aan de rand van het bos, gaan we zitten. Alle kids krijgen een notitieboekje waarin ze iets kunnen schrijven als ze dat willen.

Ik vraag hun hoe hun leven anders is dan kinderen die geen broer of zus met een beperking hebben. Geweldig hoe direct alle leuke dingen opgenoemd worden, waarvan ze zich allemaal zeer bewust zijn dat ze die niet zouden hebben met een ‘gewone’ broer of zus.

Twee waren er naar dolfijntherapie in Curaçao geweest. (Bleek dat ze allebei met dezelfde dolfijn gezwommen hebben) Eén van de gezinnen heeft een eigen vakantiehuis omdat broer een speciaal bed nodig heeft, iemand was met een opkikkerdag mee geweest, kortom, de positieve dingen vlogen in het rond.

Toen kwam de vraag waar ze weleens last van hebben. Ook die antwoorden kwamen snel en gemakkelijk. “Mijn broer slaat mij altijd en als ik hem dan terugsla krijg ik altijd straf en moet naar mijn kamer van mijn ouders, dat vind ik niet eerlijk” aldus een deelnemer. “Mijn broer pest mij ook altijd. Echt iedere dag en dat vind ik niet leuk” vertelt een ander. De verhalen dat er veel en vaak naar het ziekenhuis gegaan wordt, broer en/of zus veel ziek is en het je soms ook wel schamen voor je broer of zus komen los. Mooi, die herkenning bij elkaar. Elkaar echt begrijpen en daardoor ook je eigen verhaal durven te vertellen.

Ik hoor twee jongens achter me de verhalen samen voortzetten en word er blij van. Dit is precies waarom ik deze dagen organiseer!

Wat me ook blij verrast is dat ik van de meesten hoor dat ze er goed met hun ouders over kunnen praten en hun ouders hun erkennen in hun gevoelens en snappen dat het voor hun ook niet altijd gemakkelijk is.

Tussendoor wordt er hard aan een hut gewerkt en gevoetbald.

Op de terugweg stoppen we bij een speeltuintje. We gaan op zoek naar takken om mikado mee te spelen.

Er is nog één opdracht. Wat is jouw allergrootste wens. Die wens wordt op een bootje geschreven en dat bootje gaan we te water laten. En nu maar hopen dat je wens ook uitkomt.

Als de bootjes varen moeten we opschieten. In de verte zien we de ouders die al op ons staan te wachten. Ze zullen het wel koud hebben.

Eén van de kinderen zet het op een hollen, de laatste is moe en ‘sloft’ achter ons aan.

Het is een geslaagde dag. Twee jongens hebben een ‘speelafspraakje’ met elkaar. Mijn hoofddoel van deze dag, op een speelse manier lotgenoten contact, is volledig behaald.

 

 

In april 2017 20% korting op de Rust in je hoofd wandeling

Twee vriendinnen hebben samen de Rust in je hoofd wandeling geboekt.

Het was geweldig weer, de zon scheen en de natuur leek wel te ontploffen. Wat een weldaad aan vers groen en kleurige bloemen.

Als ik de dames vertel dat de eerste drie kwartier in stilte zijn, beginnen ze beide te lachen en hopen maar dat ze dàt vol kunnen houden.

Met ferme pas beginnen de dames te wandelen. Zodra ik met gerichte oefeningen begin, wat begint met een bodyscan terwijl we wandelen, gaat het tempo naar beneden en ‘begint de rust toe te slaan’.

Na de bodyscan zetten we heel bewust alle zintuigen open. In de natuur is voldoende aanwezig om ook daadwerkelijk alle zintuigen te prikkelen en te stimuleren.

Bij één van de dames blijven de gedachten toch regelmatig in haar hoofd rondspoken. Ik geef haar de oefening om alles wat haar zintuigen waarnemen hardop in haar hoofd te benoemen.

Door het nadrukkelijk in je hoofd te benoemen verdrijf je als het ware al je andere gedachten; ‘Je hoofd legen door het te vullen’.

Het lukt haar om greep op haar eigen gedachten te krijgen en langzaamaan kan het tempo ook echt geen wandelen meer genoemd worden. We ‘slenteren’ heerlijk door het bos, gaan van de gebaande paden af en horen de dorre takken onder onze voeten knappen.

We ‘wandelen’ door nog een paar oefeningen heen en voor ze het weten zijn de drie kwartier die in stilte gingen voorbij.

Beide dames zijn verbaasd over hoe gemakkelijk het eigenlijk is om je hoofd op deze manier even stil te zetten, te legen en hoe je het kind in jezelf weer even wakker kunt schudden.

“Waarom lopen we eigenlijk altijd maar over de paden die, door anderen, gemaakt zijn? Over het gras loopt het veel fijner en dwars door het bos is leuk”, aldus een deelneemster.

Eén van de dames had vanmorgen thuis een hectische ochtend gehad. Die hele hectiek en het nare gevoel dat erbij hoort was ze kwijt!

Ook valt het ze op dat we ons alleen maar op positieve dingen focussen en dat daardoor je mindset ook echt positief wordt. Alle andere dingen verdwijnen naar de achtergrond.

Laat dat nou net één van de dingen zijn waarvan ik zeker weet dat het werkt;

Door je op de positieve dingen te focussen en die te omarmen worden de negatieve dingen nèt iets minder negatief en gaan de allerscherpste randjes ervanaf.

 

Wil je ook een Rust in je hoofd wandeling ervaren? In de maand april 2017 krijgt iedereen 20% korting op deze wandeling. (m.u.v. kortinskaarten)

Voor meer info klik hier

 

Overlijden

Vandaag een wel heel persoonlijk blog…

Na een ziekbed van ruim een half jaar is twee weken geleden mijn vader overleden. Duncan, inmiddels 17, snapt niet zoveel van emoties, vindt het allemaal bijzonder interessant en zit barstensvol vragen. Meestal herhaalt hij die vragen vele, vele malen (juist omdat hij het allemaal niet begrijpt denk ik).

Na informatie ingewonnen te hebben bij mensen die er verstand van hebben besloten we om Duncan overal bij te betrekken. Dat vonden wij vooral ook dat we dat moesten doen en dat voelde goed.

Door er op deze manier mee om te gaan kwamen we regelmatig voor ongemakkelijke situaties te staan. Zo vroeg Duncan bijvoorbeeld aan Opa wanneer hij dood ging… (ja, in deze woorden) en waar hij dan naartoe ging. Als Opa zei dat hij dan naar de hemel gaat keek Duncan naar boven toe en vroeg waar de hemel dan is…

Daarna kwam de vraag of Opa begraven werd. “Nee, Opa wordt gecremeerd.” “Wat is dat?” Tsja, wie A zegt moet natuurlijk ook B zeggen, dus wij zo goed en zo kwaad als het ging uitleggen wat cremeren is. Lastig hoor, maar het leidde ook weer tot mooie dingen.

Zoals de volgende dag. Na binnenkomst in het ziekenhuis liep Duncan linea-recta naar Opa toe om hem te vertellen dat hij (Duncan dus) niet gecremeerd wil worden. “Het is daar veel te heet voor mij” aldus Duncan.

Na het overlijden lag Opa thuis in de kamer opgebaard. Het duurde 6 dagen vanaf overlijden tot de uitvaart. 6 Dagen waarbij Duncan dicht bij Opa in de buurt bleef zitten, Opa goed in de gaten hield en zijn ogen niet van Opa afhaalde.

Vooral vertedering zag ik in de ogen van alle mensen die dit zagen. Hun harten smolten voor die lieve jongen van ons. Als hij wat dichterbij Opa wilde kijken riep hij papa of mama om bij hem te komen en keken we samen. Af en toe wilde hij ook even onder de kist kijken om te weten hoe dat allemaal staan bleef en wat eronder zat.

Op een middag zei een tante tegen Duncan: “Opa slaapt hè Duncan” waarop ik snel antwoordde: “Nee tante, Opa slaapt niet, Opa is dood”. (dit was ons geadviseerd, om vooral niet over slapen te praten, omdat hij dan misschien nooit meer zelf durft te gaan slapen) Tantes mond viel open van verbazing dat ik zulke harde woorden gebruikte, maar ik vond dat ik geen keuze had. (en het is toch echt de waarheid)

Na de uitvaart vroeg Duncan aan de uitvaartverzorgster of Opa nu in de oven lag. “Ja”, zei ze, “Opa ligt nu in de oven” en daarmee was voor Duncan het verhaal compleet en klaar.

Als ik hierop terugkijk dan ben ik blij en dankbaar dat we Duncan alles zo op zijn eigen manier hebben laten beleven. Natuurlijk was dat niet makkelijk omdat het zo afwijkt van ‘normaal’ en hebben we voor moeilijke en lastige momenten gestaan, maar het voelt goed. Het is zoals het is en dat is goed.

Ik hoop van harte dat alle ouders van kinderen met een beperking die in een soortgelijke situatie komen ook de kracht kunnen vinden om het ook hun kind op zijn of haar eigen manier te laten beleven. Ook al is dat voor ons (de ouders) niet de gemakkelijkste weg.

Eenzaamheid

Ik las laatst een artikel dat ging over eenzaamheid bij mantelzorgers. Veel mantelzorgers voelen zich eenzaam en hebben het gevoel in twee werelden te leven stond er in het artikel.

Herkenbaar?

Voor mij wel. Tijdens de opvoeding van mijn, gehandicapte, zoon heb ik me vaak en veel eenzaam gevoeld. En dat terwijl ik een rijk sociaal leven en veel vrienden om me heen heb.

Ik weet nog goed van die keer in de speeltuin, wat ik in een vorig blog uitvoerig besproken heb. Wat ik me ook heel goed herinner is een voorval dat gebeurde en ik tegen een (goede) vriendin vertelde waarop haar antwoord was: “Ja, maar daar hebben we allemaal toch weleens last van!?” terwijl ik wist dat dit met zijn handicap te maken had.

Hierdoor ben ik voorzichtiger geworden met mensen om mij heen te vertellen wat het leven met een zoon met beperkingen voor mij betekent.

Ondertussen weet en begrijp ik ook dat het niet te bevatten en te begrijpen is als je niet zelf 24/7 en dan ook voor jaaaaren lang, een kind met beperkingen in je gezin hebt (of op welke manier dan ook mantelzorger bent). Dat is voor niemand die niet in een zelfde soort situatie zit te bevatten of te begrijpen. Hoe erg ze hun best ook doen.

Ik herinner me ook heel goed een gebeurtenis van een jaar of 12 geleden. We hadden een ‘voetbal-uitje’ van de voetbal ploeg van mijn man. Ik zat er doorheen, maar mijn man wist mij te overtuigen om er toch heen te gaan. “Even lekker uit en eruit zou mij goed doen” volgens hem. We hebben inderdaad een heerlijke avond gehad, maar toch herinner ik me iets dat me geraakt heeft.

De vrouw van één van de voetbalvrienden van mijn man vroeg aan mij hoe het met mij, met ons en met onze zoon ging en ik besloot haar de waarheid te vertellen. Ik stelde me, zeer, kwetsbaar op.

Ik vertelde haar dat ik het allemaal erg zwaar vond. Dat onze zoon de afgelopen week weer een dag in het ziekenhuis door had moeten brengen en dat ik er een beetje doorheen zat.

Het antwoord dat ik kreeg was :” Oh, je ziet er anders hartstikke goed uit.” Dat was het. Daar kon ik het mee doen. Ze moest eens weten hoe lang ik bezig was geweest om er goed uit te zien.

Wat voelde ik mee eenzaam en onbegrepen…

Herkenbaar?


 

Hoe het begon…

Ik weet het nog precies.

Het is maandagavond. Ik ben 4 jaar oud. Ik zit in het ziekenhuis, in het trappenhuis voor de lift. Links van me zijn de deuren die toegang bieden tot de kinderafdeling. Daar, achter die deuren ligt mijn broer. Mijn broer, twee jaar ouder dan ik, die in het ziekenhuis ligt en ik mag niet bij hem.

Tijdens de gymles die middag heeft mijn broer zijn arm op meerdere plaatsen gebroken.

We moesten over de brug heen spingen. Snel achter elkaar. Toen mijn broer sprong viel hij. De volgende, toevallig onze buurjongen, sprong snel achter hem aan en landde op zijn arm. Mijn broer schreeuwde het uit van de pijn.

De gymles duurde voort, mijn broer zat aan de kant en moest zich volgens de meester ‘niet aanstellen’.

Vlak boven zijn pols stond zijn arm scheef en je kon duidelijk zien dat hij gebroken was.

Ik probeerde de meester ervan te overtuigen dat mijn broer naar de dokter moest, maar de meester wilde van niets weten.

Na de gymles hielp ik mijn broer met aankleden want dat kon hij niet zelf.

Met de bus gingen we weer terug naar school. Mijn broer vroeg aan de buschauffeur of hij niet zo snel over de hobbels wilde rijden want dan deed zijn arm erg zeer.

Op school aangekomen moesten we lopend, zo’n kilometer, naar huis.

Mijn moeder zag direct de ernst van de situatie en is met mijn broer naar de dokter en daarna door naar het ziekenhuis gegaan.

Ik het ziekenhuis bleek dat zijn arm gezet moest worden. Dit mislukte, waardoor hij in het ziekenhuis moest blijven om de volgende ochtend, onder narcose, de arm opnieuw te zetten.

Tijdens het avondeten praten mijn vader en moeder over alles wat er gebeurt is en ik hoor mijn moeder zeggen dat mijn broer zo verschrikkelijk moest schreeuwen toen de doctoren probeerde, zonder verdoving, zijn arm te zetten. Ik hoor het allemaal aan en krijg geen hap meer door mijn keel.

Om zeven uur is het bezoekuur. Ik sta erop om mee te mogen. Ik moet en zal met eigen ogen zien hoe het met mijn broer gaat.

Mijn vader en moeder vertellen mij dat het niet zoveel zin heeft om mee te gaan, omdat ik nog te jong ben om op de kinderafdeling mee te mogen.

Ik maak een hoop stennis en mag uiteindelijk mee.

En daar zit ik dus, voor de liftdeuren te wachten tot mijn vader en moeder terug komen, want ik mag inderdaad niet mee de kinderafdeling op.

En dan, ineens, gaan de klapdeuren links van mij open en komt er een bed uit rollen. Het bed waar mijn broer, met een grote glimlach, op ligt. Mijn vader duwt het bed en komt glimlachend mijn kant op lopen. Ik sta op en sluit mijn grote broer in mijn armen. Wat ben ik blij dat ik hem even mag zien en met eigen ogen kan zien hoe het met hem gaat.

Mijn broer vertelt mij dat hij het heel erg vindt dat hij niets mag eten. Morgenochtend vroeg moet hij onder narcose en daarom mag hij nu niets meer eten. Hij vindt het echt heel erg. Hij houdt ontzettend van veel en vaak eten.

Als we weer afscheid van elkaar moeten nemen kan ik me goed houden, maar zodra de klapdeuren achter mijn vader en mijn broer dichtklappen begin ik te huilen. Mijn broer die helemaal niets mag eten. Verschrikkelijk vind ik het voor hem.

In de auto terug naar huis ben ik stil en huil in mezelf. Ik huil om mijn broer. Ik heb zo ontzettend met hem te doen.

Als ik ’s avonds naar bed ga lig ik nog uren stilletjes te huilen.

Stilletjes, want ik wil niet dat mijn moeder het hoort. Zij hoeft mijn verdriet niet te zien, ze heeft zelf al zoveel verdriet en ook zoveel aan haar hoofd.

Nu, vijfenveertig jaren later, weet ik dat deze dag het begin was van mijzelf vooral onzichtbaar maken, voor mijn broer zorgen als dat nodig is en vooral mijn ouders niet tot last te willen zijn.


 

 

2017!

Gelukkig Nieuwjaar

Gelukkig Nieuwjaar allemaal!

Is 2016 een fijn jaar voor je geweest?

Heb je alle hoogte- en dieptepunten met iemand besproken, overdacht of misschien zelfs wel opgeschreven?

En dan is het nu alweer 2017!

Vandaag voor velen van ons weer de eerste werkdag na alle feestdagen.

Heb je goede voornemens voor 2017?

Als je die niet hebt, dan is waarschijnlijk alles goed (genoeg) voor je zoals het is.

Heb je wel goede voornemens, zorg er dan voor dat ze realistisch zijn. Maak een plan wat bij jou past en laat je hiermee niet beïnvloeden door wat anderen ervan vinden.

Doe het zoals het bij jou past en zorg ervoor dat je het vol kunt houden.

Wil je bijvoorbeeld meer gaan bewegen, ga dan niet als een zotte iedere ochtend vroeg een eind hardlopen, maar begin met 3x per week een half uurtje op een tijdstip dat het beste bij jouw ritme past.

Wil je bijvoorbeeld een aantal kilo’s verliezen, maar komen al die kilo’s er altijd gelijk dubbel en dwars weer bij als je met je dieet stopt, ga dan naar een diëtiste die je kan helpen een menu te maken wat bij jouw gewoonten past. Of ga zelf aan de gang, stop met koek, snoep, chips, alcohol, sausjes enz (je weet zelf wel waar jij mee moet stoppen) maar stop er niet volledig mee. Gun jezelf 1x per week je zonde, maar doe dan wel normaal. Eet niet direct die hele zak chips leeg, maar koop van die kleine zakjes en gun jezelf er dan bijvoorbeeld op vrijdagavond 1. Zo kan ik nog heel veel andere voorbeelden verzinnen, maar dat kun je zelf ook.

Wil je meer jezelf kunnen zijn, of worden, maar lukt het je maar niet? Maak dan van 2017 jouw jaar en zoek hulp. Ga op zoek naar iemand die bij jou past en waar je je goed bij voelt en ga aan de slag met je probleem.

Zo ook als je bijvoorbeeld veel last hebt van ‘wat anderen van jou vinden’. Ga op zoek naar iemand die je hiermee kan helpen. Ga op zoek naar hoe jij jezelf goed genoeg kunt gaan vinden, zodat je weet dat je ook goed genoeg voor anderen bent.

Zit je vast in je baan? Ga je vaak met tegenzin naar je werk? Maak dan van 2017 het jaar waarin jij op zoek gaat naar welke baan bij je past, welke baan je graag zou willen en ga aan de slag om dat te realiseren. Er zijn vele job coaches die je er graag bij helpen.

Voel je je beperkt door de beperkingen van je kind of een ander gezinslid? Ga aan de slag om je minder beperkt te voelen. Ga op zoek naar mogelijkheden i.p.v. in de beperkingen vast te blijven zitten.

Ben je vaak en veel moe? Ga op zoek naar waar die vermoeidheid vandaan komt. Als je dat weet, ga dan aan de slag om die vermoeidheid te bestrijden.

Is je relatie niet (meer) zoals je graag zou willen? Ga op zoek naar de knelpunten en werk er (samen) aan.

Kortom, ga in 2017 aan de slag met alle dingen die je graag anders zou willen. Wees realistisch en pak het aan op een manier die bij jou past. Wees vooral niet bang om hulp te zoeken als het je niet zelf lukt.

Wees niet te streng zijn voor jezelf. Je verdient het beste!

Wees lief voor jezelf.

Overdenk jouw hoogtepunten van 2016 nog eens en bedenk dan hoe je dat soort momenten in 2017 meer kunt hebben.

Maak van 2017 JOUW jaar.

Ik ben benieuwd naar jouw voornemens en natuurlijk ook naar je vorderingen om deze voornemens te realiseren.

Veel succes, plezier en geluk!


 

Een prachtig cadeau

IMG_20161125_111148

Ouders van een gehandicapte zoon besloten zichzelf op de verjaardag van hun zoon een mooi cadeau te geven. Ze benaderden mij voor een ‘rust in je hoofd’ wandeling op deze prachtige dag.

Aan een ‘rust in je hoofd’ wandeling kun je zelf een thema geven waar we mee aan de slag gaan.

Na een stukje stilte wandeling, waarbij we met gerichte oefeningen in het hier en nu komen en alle andere dingen voor even ‘parkeren’, is je hoofd vrij om met het thema aan de slag te gaan.

Wandelend door een prachtig stuk natuur kregen de ouders de opdracht om aan een leuke situatie met hun zoon te denken.

De glimlach verscheen op hun gezichten om er vervolgens het hele uur niet meer vanaf te gaan. Wat bleek, ze konden geen van beide één specifieke situatie bedenken welke het leukste was. Er waren ZOVEEL leuke dingen gebeurd waarbij hun zoon betrokken was.

Allebei hadden ze het begin van vanmorgen op school in gedachten. Voor het eerst voelde hun zoon zich echt jarig! Hij glimlachte en was blij. Toen hij de klas in kwam ging hij uit zichzelf alle kinderen een hand geven omdat hij jarig was.

En juf? Juf nam alle tijd voor zoonlief en genoot mee. Wat een geweldig begin van de dag.

Uiteindelijk hebben zowel vader als moeder een andere situatie in gedachten genomen waarbij ze een geluksmoment met hun zoon hadden. Met gerichte oefeningen kwamen ze weer helemaal terug in het moment en beleefde de fijne tijd opnieuw.

Ik weet dat ze allebei een vrije dag hebben. Als afsluiter geef ik ze als opdracht mee om alle andere mooie momenten die ze in gedachten hadden met elkaar te delen. Zo specifiek mogelijk.

Spontaan besluiten ze om samen ergens te gaan lunchen en onder het genot van een heerlijke lunch samen de vele mooie momenten met hun zoon opnieuw te gaan beleven.

Wat zullen ze genoten hebben!

 


 

Door hierboven je naam en e-mail adres in te vullen ben je altijd als eerste op de hoogte bij een nieuw blogbericht.