Eenzaamheid

Ik las laatst een artikel dat ging over eenzaamheid bij mantelzorgers. Veel mantelzorgers voelen zich eenzaam en hebben het gevoel in twee werelden te leven stond er in het artikel.

Herkenbaar?

Voor mij wel. Tijdens de opvoeding van mijn, gehandicapte, zoon heb ik me vaak en veel eenzaam gevoeld. En dat terwijl ik een rijk sociaal leven en veel vrienden om me heen heb.

Ik weet nog goed van die keer in de speeltuin, wat ik in een vorig blog uitvoerig besproken heb. Wat ik me ook heel goed herinner is een voorval dat gebeurde en ik tegen een (goede) vriendin vertelde waarop haar antwoord was: “Ja, maar daar hebben we allemaal toch weleens last van!?” terwijl ik wist dat dit met zijn handicap te maken had.

Hierdoor ben ik voorzichtiger geworden met mensen om mij heen te vertellen wat het leven met een zoon met beperkingen voor mij betekent.

Ondertussen weet en begrijp ik ook dat het niet te bevatten en te begrijpen is als je niet zelf 24/7 en dan ook voor jaaaaren lang, een kind met beperkingen in je gezin hebt (of op welke manier dan ook mantelzorger bent). Dat is voor niemand die niet in een zelfde soort situatie zit te bevatten of te begrijpen. Hoe erg ze hun best ook doen.

Ik herinner me ook heel goed een gebeurtenis van een jaar of 12 geleden. We hadden een ‘voetbal-uitje’ van de voetbal ploeg van mijn man. Ik zat er doorheen, maar mijn man wist mij te overtuigen om er toch heen te gaan. “Even lekker uit en eruit zou mij goed doen” volgens hem. We hebben inderdaad een heerlijke avond gehad, maar toch herinner ik me iets dat me geraakt heeft.

De vrouw van één van de voetbalvrienden van mijn man vroeg aan mij hoe het met mij, met ons en met onze zoon ging en ik besloot haar de waarheid te vertellen. Ik stelde me, zeer, kwetsbaar op.

Ik vertelde haar dat ik het allemaal erg zwaar vond. Dat onze zoon de afgelopen week weer een dag in het ziekenhuis door had moeten brengen en dat ik er een beetje doorheen zat.

Het antwoord dat ik kreeg was :” Oh, je ziet er anders hartstikke goed uit.” Dat was het. Daar kon ik het mee doen. Ze moest eens weten hoe lang ik bezig was geweest om er goed uit te zien.

Wat voelde ik mee eenzaam en onbegrepen…

Herkenbaar?


 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Een gedachte over “Eenzaamheid”

  1. En of ik het herken ! Ik was altijd een open boek maar met de tijd leerde ik dat mensen om me heen ( enkele uitgezonderd ) niet oprecht vroegen hoe het gaat met onze zoon , met mij , of met onze dochter de brus . Ik werd daarin gehard en vertel niet vaak meer hoe het gaat omdat er maar een paar zijn die écht luisteren,ik herken jou gevoel volledig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *