Broers&Zussen dag 15-04-2017

Er staat een flinke wind en het is koud.

Nadat iedereen gearriveerd is en afscheid van de ouders genomen heeft wandelen we het prachtige natuurgebied het Egboetswater in op zoek naar een picknick tafel om kennis met elkaar te maken.

Ik ben jarig, en, wie jarig is trakteert. Al smikkelend beginnen we met een voorstelronde. Iedereen heeft een foto van zijn of haar broer of zus mee en de verhalen komen gemakkelijk. Alle kinderen vertellen iets over zichzelf, wie ze zijn, hun leeftijd, waar ze vandaan komen, wat hun hobby’s zijn en laten de foto zien waarbij ze hetzelfde over hun broer of zus vertellen.

Omdat de wind best wel koud is wandelen we na het voorstellen snel verder. De kinderen willen graag dwars door de natuur in plaats van over het pad. Daarvoor moeten we eerst over een heel smal bruggetje. Best wel spannend, want ja, als je erin valt krijg je het echt koud, en hoe diep zal het water wel niet zijn…

Onderweg komen we een treintje tegen waar de paashaas op zit. De paashaas gaat kinderen ophalen om paaseieren te gaan zoeken. Eén van de meiden vraagt aan de paashaas of ze een rondje in de trein mee mogen en dat mag. Wat een feest!

De kinderen vinden snel en gemakkelijk aansluiting bij elkaar en wandelen en spelen. Bij een volgende tafel, aan de rand van het bos, gaan we zitten. Alle kids krijgen een notitieboekje waarin ze iets kunnen schrijven als ze dat willen.

Ik vraag hun hoe hun leven anders is dan kinderen die geen broer of zus met een beperking hebben. Geweldig hoe direct alle leuke dingen opgenoemd worden, waarvan ze zich allemaal zeer bewust zijn dat ze die niet zouden hebben met een ‘gewone’ broer of zus.

Twee waren er naar dolfijntherapie in Curaçao geweest. (Bleek dat ze allebei met dezelfde dolfijn gezwommen hebben) Eén van de gezinnen heeft een eigen vakantiehuis omdat broer een speciaal bed nodig heeft, iemand was met een opkikkerdag mee geweest, kortom, de positieve dingen vlogen in het rond.

Toen kwam de vraag waar ze weleens last van hebben. Ook die antwoorden kwamen snel en gemakkelijk. “Mijn broer slaat mij altijd en als ik hem dan terugsla krijg ik altijd straf en moet naar mijn kamer van mijn ouders, dat vind ik niet eerlijk” aldus een deelnemer. “Mijn broer pest mij ook altijd. Echt iedere dag en dat vind ik niet leuk” vertelt een ander. De verhalen dat er veel en vaak naar het ziekenhuis gegaan wordt, broer en/of zus veel ziek is en het je soms ook wel schamen voor je broer of zus komen los. Mooi, die herkenning bij elkaar. Elkaar echt begrijpen en daardoor ook je eigen verhaal durven te vertellen.

Ik hoor twee jongens achter me de verhalen samen voortzetten en word er blij van. Dit is precies waarom ik deze dagen organiseer!

Wat me ook blij verrast is dat ik van de meesten hoor dat ze er goed met hun ouders over kunnen praten en hun ouders hun erkennen in hun gevoelens en snappen dat het voor hun ook niet altijd gemakkelijk is.

Tussendoor wordt er hard aan een hut gewerkt en gevoetbald.

Op de terugweg stoppen we bij een speeltuintje. We gaan op zoek naar takken om mikado mee te spelen.

Er is nog één opdracht. Wat is jouw allergrootste wens. Die wens wordt op een bootje geschreven en dat bootje gaan we te water laten. En nu maar hopen dat je wens ook uitkomt.

Als de bootjes varen moeten we opschieten. In de verte zien we de ouders die al op ons staan te wachten. Ze zullen het wel koud hebben.

Eén van de kinderen zet het op een hollen, de laatste is moe en ‘sloft’ achter ons aan.

Het is een geslaagde dag. Twee jongens hebben een ‘speelafspraakje’ met elkaar. Mijn hoofddoel van deze dag, op een speelse manier lotgenoten contact, is volledig behaald.

 

 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *