Logeren

Zoonlief logeert 2x per maand een weekend in een instelling. Dit vindt hij erg leuk en hij heeft het er altijd erg naar zijn zin.

Als ik hem wegbreng blijf ik altijd even koffie drinken. Dat doe ik omdat Duncan altijd vraagt of ik nog even koffie blijf drinken, maar ook omdat ik het belangrijk vind om te zien wie er voor mijn kind zorgt en om ze zien hoe hij daar in zijn vel zit.

Een beetje sfeer proeven ook.

Met stomheid geslagen was ik dan ook de laatste keer dat ik hem wegbracht. De begeleidster die aanwezig was deelde mij mee dat het voortaan niet meer de bedoeling is dat de ouders blijven koffiedrinken.

Ik moest even op me in laten werken wat ze zei. Toen realiseerde ik me dat ze ècht gezegd heeft dat het niet de bedoeling is dat de ouders nog koffie blijven drinken.

De redenen zijn o.a. bezuinigingen, soms (op sommige groepen) is er (tijdelijk) maar één begeleider aanwezig en die heeft dan geen tijd om met ouders koffie te drinken. Ook een rede is dat sommige kinderen er erg onrustig van worden en de begeleiders graag zo snel mogelijk de juiste energie en de juiste groepsdynamiek willen hebben.

Ik wist niet wat ik hoorde. Sinds een paar jaar krijgen we al geen verslag meer van de logeerweekeinden, dit i.v.m. bezuinigingen en nu dit.

Mijn bloed begon te borrelen, maar ik besloot, impulsief als ik ben, wijselijk mijn mond te houden. (In mijn impulsiviteit kan ik nog weleens hard uit de hoek komen en dingen zeggen die ik niet op die manier meen…)

Wel stond ik erop dat ik die dag nog koffie zou blijven drinken, want dat had ik Duncan beloofd.

Thuisgekomen ben ik, strijdvaardig als ik ben, direct achter de laptop gekropen om de leidinggevende een mail te sturen. Een mail waarin ik uitleg waarom ik, en ik denk vele ouders met mij, het persoonlijke contact zo belangrijk vind en waarom ik vind dat dit verkeerde bezuinigingen zijn.

Al snel kreeg ik een mail terug waarin e.e.a. uitgelegd werd. Tevens werd ik uitgenodigd voor een gesprek om samen eens van gedachten over deze kwestie te wisselen.

Dat gesprek was vandaag. Ik heb uitgelegd dat ik JUIST dat persoonlijke zo belangrijk vind. IK wil zien hoe het daar met mijn kind gaat en ik wil zien hoe de dynamiek met elkaar en de begeleiders is.

Nou brengen wij Duncan, sinds hij niet meer op school zit maar naar een dagbesteding gaat, hem altijd ’s avonds na het eten daarnaartoe. Alle andere kinderen komen tussen 16 en 17 uur. Toen ik Duncan ook nog om die tijd bracht zaten we vaak met meerdere ouders aan tafel koffie te drinken en te kletsen, waardoor er een soort wij-gevoel ontstond. Wij…allemaal ouders van kinderen met een beperking. We wisselden ideeën en tips uit en konden allemaal eens ongedwongen met iemand praten die in hetzelfde schuitje zit. Een soort lotgenotencontact.

Bij kinderen die op een gewone school zitten heb je op het schoolplein vaak contact met andere ouders, maar ook als je je kind naar een speelafspraakje brengt en/of haalt is dat contact er. Wij, ouders van kinderen met een (verstandelijke) beperking, hebben dat contact niet automatisch met elkaar. Speelafspraakjes zijn er meestal niet en nagenoeg alle kinderen gaan met de bus naar school.

Nadat ik dit allemaal uitgelegd heb is de leidinggevende erg blij met het feit dat ik dit allemaal op tafel leg en daarmee ‘onze’ kant belicht, want zo hebben zij het nooit bekeken. Wat ik wel snap. Zij bekijken het allemaal zakelijk en tsja, bij ons gaat het toch vooral om het gevoel. Een  echte ‘eyeopener’ was het voor haar en er is mij dan ook beloofd dat deze maatregel heroverwogen wordt en mijn verhaal hierin meegenomen wordt.

Veel van onze kinderen kunnen niet praten, dus moeten wij dat voor hun doen. Een verslag komt er niet…daar is echt geen tijd voor… (ik vraag als ik hem ophaal aan Duncan, waar de begeleidster nog bij staat, wat hij allemaal gedaan heeft en dan geeft zij vanzelf antwoord 😉 Zo kan ik thuis toch het gesprek over het weekend met hem aangaan).

Dit hele gebeuren gaat mij echt niet om het kopje koffie, ik snap zelf ook wel dat dat een beetje lastig is als ik hem breng terwijl het voor sommigen al bedtijd is, maar wel om het feit dat wij als ouders zomaar, zonder pardon opzij gezet worden en wij dat kennelijk allemaal maar pikken. Waarschijnlijk omdat we al zoveel hebben waar we voor moeten vechten…

Voor alle ouders waarvoor deze momenten waardevol zijn heb ik dit gedaan! In de hoop dat zij allemaal deze waardevolle momenten weer terug krijgen.

 


 

 

 

 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *