Schaamte

Ik heb er al vaker over geschreven. Een aantal jaren geleden ben ik ook geïnterviewd door het blad Lotje&Co die er een groot artikel aan besteedde, schaamte.

Schaamte voor (de gedragingen van) je kind, schaamte omdat je een andere ouder bent dan je van te voren bedacht had, schaamte omdat je andere kinderen anders groot komen dan je gehoopt had, schaamte om wat anderen van jou/jullie vinden, schaamte om hoe je soms over je kind denkt, schaamte omdat je kind eerder uit huis gaat dan ‘normaal’ zou zijn enz enz.

Die schaamte kan enorm ver reiken, veelomvattend zijn en een diepe impact op je leven hebben.

Dan kan het ook nog verder gaan, dat je je schaamt omdat je je schaamt. Dit kan enorme eenzaamheid oproepen. Je durft het aan niemand te vertellen omdat je denkt dat niemand je begrijpt en je redelijk alleen staat met deze gevoelens. Nergens kun je ze kwijt…

Herkenbaar?

Ik kom het ook nog vaak in mijn praktijk tegen.

De afgelopen maanden heb ik een moeder intensief gecoacht. Ook bij deze moeder speelt schaamte een grote rol. Ze wist altijd stiekem wel dat ze zich diep van binnen schaamde voor de situatie en de gedragingen van haar dochter, maar was zich niet bewust van de grote impact die dat op haar leven heeft.

Verbaasd was ze dat ik haar gevoelens begreep en ze helemaal niet raar vond. Ook ik herken ze!

Opgelucht durfde ze alles met me te delen, wetende dat ik er geen oordeel over heb en er niets van vind.

Helaas is de schaamte ondertussen nog steeds dusdanig groot dat deze moeder niet wil dat iemand, wie dan ook, weet dat ze bij mij het coachtraject gevolgd heeft. Niemand mag weten hoe zij worstelt met het meest kwetsbare in haar leven.

(Ontzettend jammer voor mij, want daardoor komt er geen “mond op mond’ reclame op gang en dat is dan weer iets waar ik steeds weer tegenaan loop.)

Herken jij deze, of andere gevoelens van schaamte? Ik ben er razend benieuwd naar en wil er graag op volgende blogberichten op terug komen. Als je er vragen over hebt, stel ze gerust en ik beloof je dat ik erop terug kom.

En, alles mag natuurlijk anoniem 😉. Ik kom er dan ook op terug zonder je naam of exacte situatie te vermelden.

Ik wil jullie vragen om te reageren via mail, of, als het niet anoniem hoeft, via facebook of twitter. (Ik krijg op de reacties via het blog (wordpress) veel spam en gooi het allemaal ongelezen weg.)

Dus, op welke momenten schaam jij je weleens? Ik ben er razend benieuwd naar en beloof op alle vragen hierover terug te komen.

Durf jij het aan om je schaamte onder ogen te komen?

 

 

 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Een gedachte over “Schaamte”

  1. Schamen over het gedrag van mijn dochter doe ik absoluut niet. Zij kan redelijk explosief reageren doordat ze overprikkeld is of onbegrepen wordt of wat voor reden dan ook. Ik kan me ongemakkelijk voelen door de blikken die je toegeworpen krijgt maar dat is geen schaamte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *