Schaamte (2)

Vorige week schreef ik een blogbericht over schaamte. http://www.maydcoaching.nl/wordpress/?p=528

Ik heb veel reacties op dit bericht gekregen.

Eén die er voor mij uitsprong was een mail van een moeder van 2 dochters.

Haar oudste dochter (13) maakt vaak harde keelgeluiden en heeft regelmatig spasmes. Dan schudt ze hard met haar armen en haar hoofd.

Moeder mailt mij dat zij weinig last heeft van schaamte, maar dat haar andere dochter (11) zich, en ik citeer: af en toe doodschaamt voor haar zus’. ‘Zo erg dat ze regelmatig al niet meer met ons mee wil als haar zus meegaat’.

Moeder weet niet zo goed hoe ze hiermee om moet gaan. Enerzijds snapt ze wel dat haar dochter zich ervoor schaamt, anderzijds kan haar gehandicapte dochter er ook niets aan doen dat ze dat doet. Een flink dilemma voor moeder. Moet ze haar dochter erkennen in haar schaamte, of juist niet?

Broers en Zussen van kinderen met een beperking zijn veelal gewend om zich aan te passen aan de situatie zoals die is. Of ze het nou leuk vinden of niet.

Mede daarom zijn ze al snel geneigd om hun eigen (moeilijke) gevoelens bij zich te houden en maar ‘gewoon in de pas mee te lopen’.

Vaak zien (vinden) ze dat papa en mama het al moeilijk genoeg met hun broer of zus hebben en besluiten ze zichzelf op een zijspoor te zetten en maar niets van alles wat ze moeilijk vinden, wat hun broer of zus aangaat, met vader of moeder te delen. Ze ontzien hun ouders ten koste van zichzelf.

Hoe kunnen wij ouders onze kinderen in dit ingewikkelde proces ondersteunen?

Vooral door onze kinderen zonder beperkingen ook als individu te zien. Als je ziet dat hij of zij ergens mee worstelt, ga het gesprek aan. Praat over de dingen zoals ze zijn, eerlijk en oprecht. Schroom er niet voor om zelf ook eens te vertellen dat je het weleens moeilijk vindt en erken de gevoelens van je kind.

Probeer je ook eens in je kind te verplaatsen.

Bijvoorbeeld de schaamte van de bovenstaande dochter. Stel, je staat midden in de stad ergens naar te kijken en je zus begint geluiden te roepen en om zich heen te slaan. Stel je eens voor dat jij de 11-jarige zus bent, je staat daar met je moeder en je zus, je zus gedraagt zich anders dan iedereen, waardoor iedereen naar jullie kijkt. Wat zou jij doen?

Als je ziet dat ze zich schaamt en bijvoorbeeld verderop gaat staan, laat haar. Dat is haar ding. Realiseer je dat het voor haar ook een enorme strijd is, want, hoe dan ook, ze houdt van haar zus en zou voor haar zus door het vuur gaan als het moet.

Ze schaamt zich nu alleen ontzettend voor het gedrag van haar zus. Iedereen kijkt naar hun en ze wil niet dat iemand denkt dat ze daarbij hoort. Want, wat willen de meeste tieners? Vooral normaal zijn en niet uit de toom vallen. En dat doet ze nu wel natuurlijk…

Als de mogelijkheid er is kun je gelijk met je dochter in gesprek gaan en haar erkennen in haar gevoelens. Vertel haar maar dat je het snapt en dat je het helemaal niet erg vindt dat ze verderop gaat staan. Hiermee wordt haar innerlijke strijd al een stuk minder.

Als het niet direct mogelijk is om erover te praten, doe dat dan op een later, geschikt, tijdstip. Erken haar gevoelens. Zeg nooit dat je vindt dat zij zich aanstelt, want dat doet ze, in haar beleving, niet!

Dan kun je, naast haar zo duidelijk te erkennen in haar gevoelens, uitleggen dat het nou eenmaal zo werkt dat mensen kijken naar iets dat anders is dan gemiddeld. Dat dat helemaal niets zegt over wat mensen ervan vinden, maar dat het gewoon een soort instinct is. Dat doen we namelijk allemaal. Als zus dit bij een ander hoort of ziet zou ze ook omkijken. Het zegt niets over wie dan ook.

Niet over degenen die kijken, maar ook niet over hun…

 

 

 

 

 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *