Een gesprek met een Brus

Een tijd geleden had ik een gesprek met een, volwassen, brus;

Deze brus zei mij het volgende:” Ik hoop van harte dat ik mijn broer overleef, zodat ik ook nog een stukje leven voor mezelf over houd”.

Deze uitspraak sneed mij door mijn hart en kwam zo onverwachts, dat ik er toen niet op ingegaan ben.
Nu wil ik er graag op ingaan en hoop ik van harte dat deze brus dit blog leest.

Ik ben van mening dat het niet, nooit, de bedoeling van het leven kan zijn dat je jouw leven volledig in het teken van een ander moet zetten.

Natuurlijk zijn er altijd situaties waarin dit, tijdelijk, wel nodig is en natuurlijk staat de zorg van onze broers en zussen hoog op ons lijstje. Dit mag, naar mijn mening, alleen niet ten koste gaan van jouw leven. Het neemt waarschijnlijk altijd een grote rol op zich, wat prima is zolang als jij dat prima vindt, maar mag niet, nooit (volledig) ten koste gaan van jou!

Nou zijn wij brussen vaak zorgzaam, hebben we in onze jeugd waarschijnlijk vaak taken van onze ouders (moeder) overgenomen omdat we vonden dat zij al genoeg zorgen en problemen hebben. Waarschijnlijk hebben we ons ook vaak schuldig naar onze brus toe gevoeld, omdat voor hun het leven veel moeilijker is, ze vaker naar de dokter of het ziekenhuis moeten, ze niet op een sportclub kunnen, geen vrienden hebben, niet naar feestjes gaan, afhankelijk zijn enz. enz. (dit kun je als brus het beste voor jezelf invullen)

Regelmatig hoor ik van brussen terug, dat onze ouders ons dit schuldgevoel aangepraat hebben. En dan spreek ik vooral namens oudere brussen.

Wat willen wij als opgroeiende kinderen nou vooral graag hebben?

Genegenheid, liefde en erkenning van onze ouders.

En hoe weten we zeker dat we dit krijgen?

Door te helpen met de verzorging van onze gehandicapte broer of zus. Hoe dan ook, daar scoor je altijd mee!!

Dat zit er voor velen van ons dus al vroeg ingebakken, waardoor we ons in ons volwassen leven soms ook wel eens te verantwoordelijk voelen voor onze broer/zus. Heel logisch en natuurlijk.

En, omdat het zo logisch en natuurlijk voor velen is, doen we automatisch alles waarvan wij, of men, vindt dat we dat moeten doen, tot het moment dat het ons teveel wordt. Dan krijgen we een burn-out, worden continu moe en krijgen lichamelijke klachten.

En zelfs dan kunnen we deze klachten niet herleiden naar de zorg voor… omdat dat nou eenmaal logisch en natuurlijk voor ons is.

Ik vind, en ik weet dat niet iedereen er zo over denkt, ik ga graag de discussie aan, dat het helemaal niet logisch en natuurlijk is dat wij later in ons leven onze ouders (volledig) vervangen in het leven van onze gehandicapte broers en zussen. Ik vind dat iedereen dat volledig zelf mag bepalen.

Natuurlijk snap ik als geen ander dat, als je nou eenmaal zo groot gekomen bent, het onmogelijk lijkt om er zo over te denken. Ik heb nieuws, het is niet onmogelijk. Misschien heb je een lange weg te gaan, maar onmogelijk is het zeker niet en je verdient het! Er zijn tal van mogelijkheden om de zorg voor jou te verlichten.

Denk aan jezelf, dat mag, ECHT!

Wil je de zorg voor je broer of zus, die je opgelegd is of die je jezelf oplegt, terugschroeven maar weet je niet waar te beginnen of hoe je dat aan wilt pakken, neem dan eens, vrijblijvend, contact op met mij.

Ik help je dolgraag om jouw eigen pad hierin te vinden, zodat jij, samen met je broer of zus, een zo mooi en fijn mogelijk leven krijgt, wat bij jou past.

(en je daar niet op hoeft te wachten tot je broer of zus er niet meer is…)

p.s. Wil je op dit bericht reageren, doe dit dan via een mail naar dorothe@maydcoaching.nl   of onder het bericht op facebook. Niet via de link bij dit bericht. Dan komt het bij mij in de spambox terecht en lees ik het waarschijnlijk niet.

 

 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *