Een half woord…

 

wandel mee

Ik snak naar een “gelijkgestemd” iemand die dingen met een half woord begrijpt…….

Dit zijn de woorden van een moeder die op zoek is naar een coach die haar helpt met de hobbels en obstakels die ze ondertussen al tegengekomen is, maar waarvan de toekomst voorspeld dat ze er in de toekomst nog veel meer van zal krijgen.

Dit zijn ook de woorden die mij ontzettend raken.

Dit verwoord namelijk precies waarom ik in mijn opleiding tot wandelcoach deze doelgroep gekozen heb.

Wat ik tijdens mijn coaching merk is dat het ouders, en ook broers en zussen, helpt en sterkt dat ze weten dat ik “gelijkgestemd” ben en er geen oordeel over heb, wat velen die niet in deze situatie zitten vaak wel hebben.

Ondertussen is het mij wel duidelijk dat als je niet 24/7 in deze situatie zit je geen idee hebt hoe het werkelijk is. Hoe je misschien ook wel je best doet om het te begrijpen en je stinkende best doet om iemand die in deze situatie zit te helpen en te ondersteunen.

Je weet nooit ECHT hoe het is…

Woorden die mij ook raakten waren die van een moeder van een inmiddels 16 jarige zoon.

“Mijn god wat had ik jou graag in de vroegere jaren van mijn zoon naast me gehad. Ik heb dat zo gemist, iemand die ECHT begreep wat ik meemaak. Ik heb me zo vaak alleen en eenzaam gevoeld en ik weet nu dat ik daar veel minder last van gehad zou hebben als ik jou toen al als coach gehad had.”

Woorden die mij diep raken en precies uitdrukken waarom ik me met hart en ziel inzet voor deze doelgroep!


 

 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Sanne, 24 jaar en zus van een broer met beperkingen.

 

mayd b&z

Sanne is 24 jaar. Ze heeft een 2 jaar oudere broer die een ontwikkelingsleeftijd van een jaar of 6 heeft.

Sinds een jaar woont Sanne samen met haar vriend. Tot die tijd woonde ze thuis, met haar ouders en haar (verstandelijk) gehandicapte broer. Haar broer woont nog steeds bij haar ouders thuis.

Een vriendin van Sanne had ergens gelezen dat May-D coaching zich gespecialiseerd heeft in het coachen van ouders en broers en zussen van kinderen met een beperking. Zo kwam ze bij mij terecht.

Sanne voelt zich de laatste maanden erg moe, heeft weinig energie en ze heeft nergens zin in. Dit terwijl ze altijd een energieke en vrolijke meid was. Altijd overal voor te porren.

Al tijdens het intake gesprek vertelt Sanne dat ze veel last heeft van vroeger. Snel vertelt ze daar ook achteraan dat ze een hele fijne jeugd gehad heeft. Ze hadden een hecht gezin met z’n vieren.

Gedurende de daaropvolgende coachwandelingen vertelt ze veel over vroeger. Het was fijn thuis. Ze kwamen niets tekort. Geld was er genoeg, waardoor het hele gezin er vaak op uit trok en leuke dingen deed.

Ze had altijd wel in de gaten dat het moeilijk voor haar ouders, en dan met name voor haar moeder, was om een gehandicapte zoon op te voeden. Al vroeg pikte ze dingen op uit de gesprekken die haar moeder met haar vader of met vriendinnen had waardoor het voor haar duidelijk was dat haar moeder het moeilijk had.

Toen Sanne ouder werd deelde haar moeder al haar zorgen om haar broer met haar en werden ze dikke vriendinnen. Moeder en dochter. Zelfs de problemen die moeder met vader had werden onderwerp van gesprek. Sanne vond dat  prima en was blij dat ze haar moeder zo goed tot steun kon zijn.

Sanne heeft nooit ‘gepuberd’. Wat ze wel gedaan heeft? Ze heeft vooral altijd haar best gedaan om lief, begripvol en niet lastig voor haar ouders te zijn. Met goede cijfers heeft ze de middelbare school afgemaakt en daarna is ze begonnen aan haar studie. Twee jaar heeft ze haar studie gevolgd waarna ze erachter kwam dat de studie die ze volgde helemaal niet leuk vond en er ook niets mee wilde.

Eigenlijk, zo weet ze nu, is ze deze studie richting vooral gaan volgen omdat ze dacht haar ouders daar een plezier mee te doen. “Zodat ze trots op me zouden zijn. Mijn broer kan op dit vlak al helemaal niet voor ze betekenen” zo zegt ze.

Sinds Sanne op zichzelf woont en vanaf een afstand naar haar jeugd en de situatie thuis kan kijken realiseert ze zich dat ze eigenlijk altijd voor anderen geleefd heeft. Ook voor haar broer, waar ze altijd veel dingen mee deed.

Zelfs als zij met vrienden ergens heen ging dan nam ze haar broer weleens mee. “Wat vond ik het geweldig om te zien hoe fijn mijn ouders dat vonden”, zegt ze. Nu realiseert ze zich dat ze dat vooral voor haar ouders en haar broer deed, maar niet voor zichzelf. “Want” zegt ze “eigenlijk heeft het mijzelf altijd beperkt, maar dat merk ik dus het laatste jaar pas”.

Ze komt tot de conclusie dat ze vaak en veel ‘op eieren heeft gelopen’, eigenlijk altijd wel last van spanningen had en dat haar jeugd dus niet zo rooskleurig is geweest als ze altijd dacht. Het voelt een beetje “als een grauwe deken die over mij heen hangt en waar ik zo graag vanaf wil” zegt ze.

Sanne’s broer woont nog steeds thuis. Dat baart haar zorgen, want ze weet niet wat ze moet als haar ouders straks niet meer voor haar broer kunnen zorgen of, erger nog, komen te overlijden. Ze is bang dat de volledige zorg dan op haar schouders terecht komt.

Door open en eerlijk over haar jeugd te praten, zonder zich in te hoeven houden en zonder daarover veroordeeld te worden wordt het allemaal iets minder zwaar en kan Sanne het wat beter in perspectief zien.

Ze besluit in kleine stapjes eens met haar ouders te gaan praten.

In het eerste gesprek vraagt Sanne aan haar ouders hoe zij haar jeugd ervaren hebben. Dan blijkt dat haar ouders er niets van gemerkt hebben dat het hele gezinsleven rondom haar gehandicapte broer zo’n impact op Sanne heeft gehad.

Als Sanne haar ouders, in een volgend gesprek, vertelt hoe zij het ervaren heeft schrikken ze en hebben ze er nooit erg in gehad dat het zoveel van Sanne gevraagd heeft.

Het ging gewoon zoals het ging en in alle drukte en moeilijkheden rondom Sanne’s broer dachten Sanne’s ouders dat zij zich wel zou redden. Zij kon voor zichzelf op komen en doen en laten wat zij zelf wilde, haar broer kon dat niet.

Inmiddels zijn we een paar maanden verder. Sanne heeft een maand geen contact met haar ouders en broer gehad omdat ze dat nodig had om tot zichzelf te komen.

Na die maand bleek dat ze elkaar allemaal enorm gemist hadden. Het contact is beter geworden. Ze kunnen over (bijna) alles met elkaar praten, luisteren naar elkaar en respecteren van de ander hoe die het verleden ervaren heeft.

Sanne wil voorlopig eens per maand de coachwandelingen blijven volgen. Het doet haar goed.

Wat haar ouders betreft rest er nog één onderwerp. Ze wil graag, zeer binnenkort, haar zorgen wat betreft de toekomst van haar en haar broer aankaarten. Misschien wordt het wel tijd om naar een anderen woonplek voor hem uit te kijken. Maar ja, of haar ouders dat willen?

Dat wordt misschien wel het aller moeilijkste gesprek.


 

 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Pesten

ik durf het aan

Het interview wat Luca mij een aantal weken geleden afnam voor school, over pesten, heeft bij mij zoveel losgemaakt dat ik dit blog erover schrijf. Ik hoop dat het veel gedeeld en gelezen wordt, vooral om ouders erop te attenderen dat het gebeurt.

Een deel van dat interview heb ik op 26-09-16 op Facebook geplaatst. Klik hier om op mijn fb pagina te komen en te scrollen naar 26-09-16 voor het bericht.

Ons verhaal ontstond door een werkstuk op school waar Luca iemand voor moest interviewen. Dit gesprek was dus makkelijk om op gang te brengen. Er ontstond een mooi en waardevol gesprek tussen ons.

Ook Luca is gepest met het hebben van een gehandicapte broer. Lees verder Pesten

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

De (soms onzichtbare) liefde van Broers&Zussen

IMG_3528 - kopie

Vanmorgen, in de supermarkt, kwam ik een kennis tegen die moeder is van twee kinderen. Eén van die kinderen is rolstoel gebonden. We raakten in gesprek over de kinderen en zij vertelde dat ze in de vakantie toch iets geweldigs had meegemaakt;

Haar jongste is rolstoel gebonden. De kinderen gingen op de camping samen naar de animatie.  De oudste de jongste voortduwend en oplettend of alles goed ging. Er was een voorstelling en ‘oudste’ was van mening dat ‘jongste’ het allemaal niet goed kon zien en er vele benen voor stonden, dus zorgde ‘oudste’ ervoor dat iedereen aan de kant ging en ‘jongste’, helemaal vooraan, ook alles goed kon zien. ‘Jongste’ genoot zichtbaar en ‘oudste’ bleef de hele tijd in de buurt.

De volgende dag werd moeder, de kennis die ik sprak, aangesproken door een mevrouw op de camping die het hele tafereel bij de animatie had gadegeslagen. Er moest haar iets van het hart.

Met een glimlach op haar gezicht en vol trots had ze gezien hoe ‘oudste’ voor de ‘jongste’ gezorgd had. Ze zag hoe ‘oudste’ zich om de ‘jongste’ bekommerde en trots en vol liefde voor de ‘jongste’ was. Zo lief. Dat moest ze even kwijt.

Vol trots en met een grote glimlach op haar gezicht vertelt moeder mij dit. We vergeten het namelijk nog al eens dat het voor Broers&Zussen ook best een opgave is. Ook wij nemen het allemaal voor lief zoals het is en vinden het ‘normaal’ zoals het bij ons gaat. Wat is het dan toch fijn dat een buitenstaander je weer eens op de prachtige feiten drukt. Dat het helemaal niet zo normaal is en we ook vooral zeer trots op de Broers&Zussen mogen (moeten) zijn. Het was van moeders gezicht af te lezen. Geweldig!

(ik heb geen namen gebruikt om de anonimiteit van deze mensen te waarborgen)

Bijna hetzelfde maakte ik afgelopen zomer op de camping mee.

Na het zwemmen zei Luca Duncan wel even mee te nemen onder de douche.

De volgende dag kwam er een mevrouw naar me toe. Er moest haar even iets van het hart. Ze vertelde me dat ze had gehoord dat de mannen samen onder de douche stonden en ze vond dat Luca zo ontzettend lief voor zijn broer was. Met tranen in haar ogen heeft ze een poosje naar ze staan luisteren en genoot van de liefde die ze voelde.

Wat was ik trots dat iemand anders dit (ook) opgemerkt had. Wat heerlijk om te horen. En, wat is het een kant in ons leven die we zo gemakkelijk niet benoemen en vergeten, maar wat zijn alle Broers&Zussen (ook) kanjers!!!


 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Aan welke kant sta jij?

schapenwolken 2

Ik zat achter in de tuin te kijken naar schapenwolkjes die op één plek bleven hangen. Ze waren prachtig wit. Tijdens de zonsondergang kleurden ze langzaam maar zeker licht oranje, toen fel oranje en daarna naar knalroze! Wat een geweldige sensatie en kleurenpracht.

Er vloog een vliegtuig boven die een prachtige oranje ‘sliert’ achter zich aandroeg. Dit deed mij realiseren dat de mensen in het vliegtuig, die boven die prachtige wolken vlogen, al dat pracht en praal niet zagen. Die zagen hoogstwaarschijnlijk gewone grijze of witte wolken.

Het zette mij aan het denken over de dingen die er in het leven gebeuren. Het is maar net van welke kant je ze bekijkt om ze op een bepaalde manier te kleuren. Als je altijd aan de kant van het vliegtuig zit, dan zie je waarschijnlijk niet zoveel mooie dingen dan de mensen die vaak aan de andere kant zitten, de kant  waarvandaan ik keek, terwijl je feitelijk allebei naar hetzelfde kijkt.

Ik ben van mening dat iedereen kan leren om vaker aan de ‘gekleurde’ kant te komen en ik gun het iedereen die vaak aan de kant van het vliegtuig zit van harte om eens wat vaker aan de andere kant te komen kijken.

Met een paar kleine tips kun je al een heel eind komen.

Eén tip die echt heel waardevol is dat is om iedere avond even tijd te maken om 3 mooie of positieve dingen op te schrijven die je die dag meegemaakt hebt. Het vergt in het begin even doorzettingsvermogen, maar na 2 weken heb je gegarandeerd de smaak te pakken en ga je de hele dag door op zoek naar mooie en positieve dingen.

Wat me ook opviel en aan het denken zette was dat het hele gebeuren niet langer dan een kwartier duurde. Dus dat ik gewoon geluk had dat ik het zag. Zo is het ook in het leven. Pak je kansen als je ze pakken kunt en ga op zoek naar de mooie en positieve dingen zo snel als het kan. Ze kunnen zo weer voorbij zijn en dan heb je de boot gemist.


 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Troebel water

IMG_20160924_111722

Vandaag een kort blogbericht.

In de Happinez van deze maand lees ik de zin;

‘Troebel water wordt helder als je het met rust laat’.

Meteen sta ik op scherp…

Iedereen die ik ondertussen heb mogen coachen weet waarom, het is een gezegde dat ik in mijn coaching vaak gebruik, alleen komt er dan nog iets achteraan.

Natuurlijk klopt dit, troebel water wordt ook helder als je het met rust laat, alleen vergeten ze erbij te vermelden dat alle viezigheid wat het water troebel maakt dan naar de bodem zakt en daar uiteindelijk gaat rotten.

Veel beter kun je dat troebele water gaan zuiveren en dan helemaal ‘schoon en zuiver’ verder gaan.


 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Mindful hardlopen

mindfullrun

Ik zat een aantal weken geleden wat op facebook rond te scrollen toen ik een advertentie van een opleiding tot mindful run instructeur tegen kwam.

Mijn aandacht was getrokken. Hardlopen, mindfulness, buiten, coachen, eigenlijk wel zo’n beetje alles wat ik leuk vind zit erin en het zou prachtig bij mijn bedrijf May-D coaching aansluiten.

Een beetje getemperd door mijn man 😉 besloot ik mij eerst maar eens aan te melden voor een 5-wekelijkse cursus mindful hardlopen. Lees verder Mindful hardlopen

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Een heerlijke wandeling

IMG_20160902_094340

Tijdens een heerlijke wandeling met een vriendin, pratend over alles wat ons op dat moment bezig hield, kwamen we dit bloemenveld tegen.

We stonden er even bij stil om naar al dat moois te kijken. Een heleboel bloemen waren al uitgebloeid, maar er waren er ook nog een heleboel die nog in volle bloei stonden.

Ik vroeg haar welke bloem haar het meeste aansprak. Bijna direct zei ze: ”Die witte” en op mijn vraag waarom nou juist die witte zei ze: ”Omdat die uniek is, ik zie er maar één van. Ik ben ook graag uniek”. Ze ‘floepte’ het er zo uit en wist ook gelijk waarom. Wat ontzettend mooi.

Toen was ik aan de beurt. Ik vind die roze bloemen het mooist. Waarom? Omdat die boven de rest uit steken en ook ik niet bang ben om mijn ‘kop boven het maaiveld uit te steken’.

Wat een mooie ervaring voor ons beide om zo, in een bloemenveldje, onszelf en een eigenschap van onszelf waar we trots op zijn, terug te zien.

Dit is een oefening die ik ook ik mijn wandelcoaching vaak gebruik. Een oefening die je ook zelf goed kunt doen.

Probeer het maar eens. Ga in een vrij uurtje eens een stukje wandelen. Ga tijdens die wandeling op zoek naar iets moois dat je aandacht trekt. Sta er eens bij stil en vraag je af waarom het je aandacht trekt.

Wat zegt dat over jou? Hoe kun je dat moois vertalen naar een mooie eigenschap die je zelf bezit?

Gun jezelf deze oefening en voel je een stukje beter over jezelf!

Veel succes en veel plezier!


 

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook

Een rouwproces

kaars_4986

Op mijn Facebook pagina heb ik laatst een blogbericht over ‘levend verlies’ gedeeld en beloofd er in mijn blog op terug te komen. Bij deze.

Dit blog bericht is na te lezen op http://www.laatonsouderszijn.nl/leven-met-een-levend-verlies/

Het gaat er vooral over dat het duidelijk is dat als je een kind krijgt en hij of zij heeft een beperking, je toekomstbeeld anders verloopt dan verwacht. Dit doet verdriet, pijn en geeft een gevoel van onmacht & onzekerheid. De rest van je leven blijft je kind deze beperking houden. Hoe kun je een beperking loslaten als je er elke dag mee te maken hebt? Hier komt de term levend verlies om het hoekje kijken. Want niet alleen bij de geboorte en in het begin heb je verdriet omdat je kind ‘anders is dan anders’, maar dat zal het de rest van zijn of haar leven EN het leven van de ouders blijven – leven met een levend verlies. Ook de Broers&Zussen moeten hierin gekend worden natuurlijk.

Hoe ik hier zelf, in mijn eigen leven, achter kwam… Lees verder Een rouwproces

Deel dit bericht op...Share on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on Facebook