Overlijden

Vandaag een wel heel persoonlijk blog…

Na een ziekbed van ruim een half jaar is twee weken geleden mijn vader overleden. Duncan, inmiddels 17, snapt niet zoveel van emoties, vindt het allemaal bijzonder interessant en zit barstensvol vragen. Meestal herhaalt hij die vragen vele, vele malen (juist omdat hij het allemaal niet begrijpt denk ik).

Na informatie ingewonnen te hebben bij mensen die er verstand van hebben besloten we om Duncan overal bij te betrekken. Dat vonden wij vooral ook dat we dat moesten doen en dat voelde goed.

Door er op deze manier mee om te gaan kwamen we regelmatig voor ongemakkelijke situaties te staan. Zo vroeg Duncan bijvoorbeeld aan Opa wanneer hij dood ging… (ja, in deze woorden) en waar hij dan naartoe ging. Als Opa zei dat hij dan naar de hemel gaat keek Duncan naar boven toe en vroeg waar de hemel dan is…

Daarna kwam de vraag of Opa begraven werd. “Nee, Opa wordt gecremeerd.” “Wat is dat?” Tsja, wie A zegt moet natuurlijk ook B zeggen, dus wij zo goed en zo kwaad als het ging uitleggen wat cremeren is. Lastig hoor, maar het leidde ook weer tot mooie dingen.

Zoals de volgende dag. Na binnenkomst in het ziekenhuis liep Duncan linea-recta naar Opa toe om hem te vertellen dat hij (Duncan dus) niet gecremeerd wil worden. “Het is daar veel te heet voor mij” aldus Duncan.

Na het overlijden lag Opa thuis in de kamer opgebaard. Het duurde 6 dagen vanaf overlijden tot de uitvaart. 6 Dagen waarbij Duncan dicht bij Opa in de buurt bleef zitten, Opa goed in de gaten hield en zijn ogen niet van Opa afhaalde.

Vooral vertedering zag ik in de ogen van alle mensen die dit zagen. Hun harten smolten voor die lieve jongen van ons. Als hij wat dichterbij Opa wilde kijken riep hij papa of mama om bij hem te komen en keken we samen. Af en toe wilde hij ook even onder de kist kijken om te weten hoe dat allemaal staan bleef en wat eronder zat.

Op een middag zei een tante tegen Duncan: “Opa slaapt hè Duncan” waarop ik snel antwoordde: “Nee tante, Opa slaapt niet, Opa is dood”. (dit was ons geadviseerd, om vooral niet over slapen te praten, omdat hij dan misschien nooit meer zelf durft te gaan slapen) Tantes mond viel open van verbazing dat ik zulke harde woorden gebruikte, maar ik vond dat ik geen keuze had. (en het is toch echt de waarheid)

Na de uitvaart vroeg Duncan aan de uitvaartverzorgster of Opa nu in de oven lag. “Ja”, zei ze, “Opa ligt nu in de oven” en daarmee was voor Duncan het verhaal compleet en klaar.

Als ik hierop terugkijk dan ben ik blij en dankbaar dat we Duncan alles zo op zijn eigen manier hebben laten beleven. Natuurlijk was dat niet makkelijk omdat het zo afwijkt van ‘normaal’ en hebben we voor moeilijke en lastige momenten gestaan, maar het voelt goed. Het is zoals het is en dat is goed.

Ik hoop van harte dat alle ouders van kinderen met een beperking die in een soortgelijke situatie komen ook de kracht kunnen vinden om het ook hun kind op zijn of haar eigen manier te laten beleven. Ook al is dat voor ons (de ouders) niet de gemakkelijkste weg.