Een rouwproces

kaars_4986

Op mijn Facebook pagina heb ik laatst een blogbericht over ‘levend verlies’ gedeeld en beloofd er in mijn blog op terug te komen. Bij deze.

Dit blog bericht is na te lezen op http://www.laatonsouderszijn.nl/leven-met-een-levend-verlies/

Het gaat er vooral over dat het duidelijk is dat als je een kind krijgt en hij of zij heeft een beperking, je toekomstbeeld anders verloopt dan verwacht. Dit doet verdriet, pijn en geeft een gevoel van onmacht & onzekerheid. De rest van je leven blijft je kind deze beperking houden. Hoe kun je een beperking loslaten als je er elke dag mee te maken hebt? Hier komt de term levend verlies om het hoekje kijken. Want niet alleen bij de geboorte en in het begin heb je verdriet omdat je kind ‘anders is dan anders’, maar dat zal het de rest van zijn of haar leven EN het leven van de ouders blijven – leven met een levend verlies. Ook de Broers&Zussen moeten hierin gekend worden natuurlijk.

Hoe ik hier zelf, in mijn eigen leven, achter kwam… Lees verder Een rouwproces

Pleisters in de bus

naamloos

Wat ik vanmorgen toch weer meemaak…

Eerst een kleine inleiding. Duncan doet nog steeds zijn vingers in zijn mond, de wijs- en middelvinger van zijn rechterhand. Dit is ondertussen, hij is 16, vies. Altijd vieze en natte vingers. Al jaren zijn we bezig hem dit af te leren, vele oplossingen hebben we al geprobeerd, maar niets helpt permanent.

Soms plakken we pleisters op zijn vingers en dat helpt. Tijdelijk, dat dan weer wel. Op school plakken ze, met goedkeuring van ons, ook pleisters op zijn vingers.

Aangezien Duncan het nog steeds erg spannend vindt in de bus, heeft hij dan vaak zijn vingers in zijn mond echt nodig. Lees verder Pleisters in de bus